Həzrət Zəhranın (ə) zəban halı

Ey əziz cani-madər, ey şəhi-xuban Hüseynim,

Bu kəsilmiş əllərinə Fatimə qurban, Hüseynim.

Mövla Hüseyn can!

Va müsibət, va səbura, canıma düşdü şərarə,

Bu sənin cismindi başsız nur didə parə-parə,

Bir bədəndə kim görübdü ey Xuda, bir belə yarə,

Ahü vaveyla bu dərdə, qəlbim oldu qan, Hüseynim.

Mövla Hüseyn can!

Ey oğul hansı qəmində ağlayım mən yanə-yanə,

Eyləyim nalə cəfayi Şümrü dunə ya Sinanə,

Ağlayım Xuli əlindən ya cəfayi sarbanə,

Gör necə dildən çəkim ya şivənü əfğan Hüseynim.

Mövla Hüseyn can!

Eylərəm qanilə rəngin mən bu zülfi-tabdarı,

Ruzi-məhşər dərk edəndə məhzəri-pərvərdigarı,

Eylərəm şikvə Xudaya bu cəfayi-bi şümarı,

Hökm edər ədlilə onda Xaliqi-sübhan, Hüseynim.

Mövla Hüseyn can!

Bu Peyğəmbərdir, bu Heydər, bu Həsən,bu mən ciyərxun,

Bu sənin cismi-şərifin belə al-qanilə gülgün,

Dur danış öz sərgüzəştin ey oğul, ba hali- məhzun,

Söylə hər zülmü-cəfa kim eyləyib üdvan, Hüseynim.

Mövla Hüseyn can!

Elq olmasa

 

Eşq olmasa, aşiq kimi bir ad ola bilməz,

Eşq olmasa aləmdə könül şad ola bilməz.

Eşq olmasa, yerdən göyə qalxmazdı dualar,

Eşq olmasa, göydən yerə imdad ola bilməz.

Eşq olmasa merac edə bilməzdi peyğəmbər,

Eşq olmasa bu möcüzə icad ola bilməz.

Eşq olmasa məddahlar ötməzdi Əlidən,

Eşq olmasa Cəbrailə ustad ola bilməz.

Eşq olmasa, gəlməzdi bu dünyaya imamlar,

Eşq olmasa, Zeynəb kimi övlad ola bilməz.

Eşq olmasa, qan axmaz idi Kərbubəladə,

Eşq olmasa, zülmün evi bərbad ola bilməz.

Eşq olmasa, ölməzdi Həbib ibni Məzahir,

Eşq olmasa, Hürr küfrdən azad ola bilməz.

Eşq olmasa dildən-dilə düşməzdi məhəbbət,

Eşq olmasa iman evi abad ola bilməz.

Eşq olmasa, bir kəlmə də söz umma Həsəndən,

Eşq olmasa, sözdə bu qədər dad ola bilməz.

 

 

 

Yetiş Ey İmam Zaman (ə.f)

Nəfsimizin əlindən düşmüşük neçə dərdə. 

Zalımların zülümü tuğyan edir hər yerdə, 

Ədalətin önünə çəkilib qara pərdə, 

Zülmətdədir bu cahan yetiş, ey"İmam Zaman”. 

Gözümüz görə-görə min günaha batırıq. 

Əqidəni, imanı şan-şöhrətə satırıq, 

Şeytan ilə dururuq şeytan ilə yatırıq, 

Üzür məni bu hicran yetiş, ey”İmam Zaman”. 

Unudulub qiyamt yada düşməyir daha, 

Bəşərə olan sevgi yaradandan da baha, 

Kələk gəlmək istəyən kafir də var Allaha, 

Namərdə vermə meydan yetiş, ey”İmam Zaman”. 

Sənin sadiq dostlarınyoluna həsrət qalıb, 

Nə böyüyə, qocaya, alimə hörmət qalıb, 

Bir sənin gəlişində bizə hidayət qalıb, 

Gəl bizə eylə ehsan yetiş, ey”İmam Zaman”. 

Əlsiz-ayaqsızları ayaq altda əzirik, 

Yalanı görə-görə çox nahaqqa dözürük, 

Bu günah dəryasında qürur ilə üzürük, 

Alıb hər yeri duman yetiş, ey”İmam Zaman”. 

Bu pas atmış ruhumun bir səsini duyan yox, 

Qul haqqını tanıyan yox, sayan yox, 

Bu Allahsız dünyanı bir yolua qoyan yox, 

Biz azıb çıxdıq yoldan yetiş, ey”İmam Zaman”. 

Bu aşiq fəqan edir eşit onun sədasın, 

Xalid haqqın quludur o, dəyişməz Xudasın, 

Gəl bərqərar eylə ədalətin binasın, 

Haq nahaqqa verdi can yetiş, ey"İmam Zaman”.